In deze afdeling wenden we ons tot het tweede gedeelte van de vraag Waarom is er iets en niet niets?
... en niet niets?
Wat is de status van dit aanhangsel ‘… en niet niets’? Is het overbodig, een wormvormig aanhangsel? Of is het een wezenlijk onderdeel van de vraag. Als dat zo is, hoe moeten we ‘… en niet niets’ dan verstaan?
Oefenen: Een dialoog die (n)ergens over gaat Moeilijkheid: 2 van 3 sterren
De grote vooronderstelling in de vraag Waarom is er iets en niet niets? is: iets is. Dat er iets is wordt in de vraag nicht in Frage gesteld. De vraag rijst nu wat het aanhangsel ‘… en niet niets’ nog te betekenen heeft. Gaat dit ergens over, of gaat dit nergens over?
Volg de dialoog hieronder tussen + en - over het tweede gedeelte van de vraag en beantwoord daarna de vragen. De oefening eindigt met een korte schrijfoefening.
- Hoe moeten we het ‘… en niet niets’ überhaupt verstaan? Kunnen we de vraag misschien zo lezen? Waarom is iets en is niet niets? Laten we ‘is’ hier voor het gemak als ‘bestaan’ opvatten. ‘Iets’ bestaat dan, en ‘niets’ bestaat niet. Kun je ‘niets’ begrijpen in termen van ‘niet-bestaan’?
+ Ik snap hier niets van!
Vragen en schrijfoefening
-
Zou je ‘… en niet niets’ zonder meer kunnen weglaten in de vraag Waarom is er iets en niet niets? of verandert de vraag dan wezenlijk van betekenis? Licht je antwoord toe aan de hand van de dialoog.
-
Stel dat ‘… en niet niets’ een wezenlijk onderdeel is van de vraag, dan rijst de vraag hoe we ‘niets’ moeten verstaan. Verhouden ‘iets’ en ‘niets’ zich bijv. tot elkaar als schuldig/onschuldig of zwart/wit? Licht je antwoord toe.
-
Als ‘niets’ niet begrepen kan worden als ‘niet-iets’, dan slaat iedere bespreking de plank mis. Want je bespreekt altijd iets. Dus als je niets over ‘niets’ kunt zeggen, dan moet je niets zeggen. Maar als je helemaal niets zegt, dan blijkt er ook helemaal niets. Hoe zou je niets niettemin ter sprake kunnen brengen?
Schrijf een stukje proza of dialoog (max. 100 woorden) waarin je zo probeert te schrijven dat tenminste één van de volgende varianten van niets op een of andere manier bemerkbaar wordt: leegte, stilte, duisternis.